Eindes zijn zelden netjes. Ze rafelen, laten losse eindjes achter en weigeren zich te gedragen als een afgerond hoofdstuk. Bestaat er wel zo iets als een ‘einde’? Juist daarom vind ik deze periode van het jaar zo betekenisvol. Niet omdat alles klaar is, maar omdat er iets verschuift. Er ontstaat een dunne laag tussen wat was en wat zich voorzichtig aandient.

2025 was voor mij geen jaar van grote doorbraken of heldere vergezichten. Het was een jaar van vertragen, verduren en bijstellen. Van kijken zonder meteen te willen ingrijpen. Van leren leven met het besef dat niet alles maakbaar is, ook niet als je de plannen hebt, de theorie kent en de ervaring hebt.

Misschien was dat wel de belangrijkste les.

Als ik eerlijk terugkijk, was 2025 een ongemakkelijk jaar. Er zat spanning in mijn werk, druk op het afstuderen, en enorme uitdagingen privé, in hoe ik me verhield tot verwachtingen van anderen en van mezelf. Wat ik dacht te weten over organisatieverandering bleef overeind, maar de manier waarop ik het beleefde veranderde fundamenteel. Ik zag scherper hoe vaak mensen versnellen terwijl het systeem daar nog niet aan toe is. Hoe er gevraagd wordt om duidelijkheid, terwijl betekenis nog in wording is. Hoe beweging wordt georganiseerd zonder stil te staan bij wat er onderhuids al gaande is.

Ik merkte ook hoe verleidelijk het is om daar in mee te bewegen. Om helderheid te bieden, structuur aan te brengen, het proces “goed” te laten verlopen. 2025 liet me voelen dat echte beweging zelden uit strakheid ontstaat. Ze ontstaat in het niet-weten, in het gesprek dat geen directe opbrengst heeft, in het uithouden van ongemak.

Er waren momenten dit jaar waarop ik bewust niets toevoegde. Waarin ik wachtte, ruimte liet, mijn neiging tot oplossen temperde. Niet omdat ik het antwoord niet kon vinden, maar omdat het systeem zelf iets te doen had. Dat vroeg vertrouwen. En eerlijk gezegd ook oefening.

2025 was ook een jaar van loslaten. Niet spectaculair zichtbaar aan de buitenkant, maar wel wezenlijk van binnen. Ik nam afscheid van het idee dat ik altijd sterk moet zijn, en mezelf te moeten bewijzen. Van de neiging om elke interventie te legitimeren met tastbare output. Van samenwerkingen die logisch leken op papier, maar niet klopten in de onderstroom. Loslaten werd in dit jaar geen rationele keuze, maar een proces met rouw; of, positiever geframed: een ‘ rauw proces ’. Zelfs als je weet dat iets niet meer past, doet het pijn om het werkelijk achter je te laten.

Wat ervoor in de plaats kwam, was geen helder plan of nieuwe ambitie, maar iets subtielers: rust in mijn rol. Niet omdat alles duidelijk werd, maar omdat ik mezelf serieuzer nam in wat ik niet meer wilde forceren. ‘‘Je huidige pad is slechts één van de mogelijkheden die voor je liggen’’ , schrijft in zijn artikel over de kans om elke dag nieuwe keuzes te maken en voetje-voor-voetje te werken naar je hogere doel.

Als ik vooruitkijk naar 2026, zie ik geen lijst met doelen of projecten. Ik zie eerder een andere houding. 2026 voelt als een jaar waarin ik minder ga uitleggen en minder ga overtuigen, en meer ga belichamen. Niet groter, niet sneller, maar dieper. Ik wil werken met mensen en organisaties die het aandurven om het niet meteen te weten. Die spanning niet direct willen oplossen, maar bereid zijn om naar haar te kijken, nieuwsgierig te zijn, en haar te onderzoeken. Die verandering zien als iets wat ontstaat in relatie.

Mijn rol verschuift daarmee steeds verder van ontwerper naar begeleider van wat zich aandient. Minder brengen, meer helpen zien. Minder sturen, meer aanwezig blijven. Dat vraagt lef, ook van mij. Het betekent dat ik me niet kan verschuilen achter modellen of taal en dat is spannend, maar in het gesprek blijf. Juist wanneer het schuurt.

Als ik mezelf één zachte belofte mag doen voor 2026, dan is het deze: ik blijf trouw aan het trage werk. Ook als het minder aantrekkelijk oogt. Ook als het niet direct te vermarkten is. Ik blijf werken vanuit het besef dat systemen leven, dat mensen geen onderdelen zijn en dat echte verandering zelden luid aankondigt dat ze begonnen is.

Misschien sta jij ook op zo’n drempel met het gevoel dat iets niet meer klopt zoals het was. Dan hoop ik dat 2026 voor jou geen jaar wordt van harder duwen, maar van zachter worden, en dieper luisteren. En dat je durft te vertrouwen op wat ontstaat wanneer je het niet meteen dichtplakt.

Ik ontwerp en faciliteer ontwikkeltrajecten voor organisaties die ruimte willen maken voor betekenisvol werk.

Wil je samen denken, spelen of vertragen? Neem contact op via irisfaciliteert.nl , of reageer op deze nieuwsbrief.

Alvast fijne feestdagen, en een gezond en gelukkig nieuw jaar!

Groetjes,

Iris

Vormgever van beweging.

Share